...

Z miłością Boga i do Boga jest podobnie jak z miłością ludzką. Dlatego te dwa przykazania są nieodłączne. Bóg każdego dnia, jak rodzice względem dzieci, szykuje śniadania, gotuje obiady, pomaga w odrabianiu zadań, pociesza, przytula, dmucha na zadrapania i stłuczenia, ostrzega przed głupstwami. Tyle tylko, że my się do tego wszystkiego przyzwyczajamy, nie zauważamy darów, ani Jego obecności, bo uważamy, że to wszystko nam się należy. Za to bezbłędnie koncentrujemy się na brakach. I to nam zamyka oczy. I dlatego potem myślimy, że Bóg od nas czegoś ciągle żąda i wymaga. I dlatego pytamy o nagrodę albo boimy się Go bardziej niż śmierci.

http://www.deon.pl/religia/duchowosc-i-wiara/zycie-i-wiara/art,760,jak-mozna-kochac-takiego-boga.html